Liga wróciła

Po długotrwałym, zimowym zarabianiu pieniędzy na handlu piłkarzami - to się nazywa oficjalnie „okienko transferowe” - wracamy na ligowe boiska. No to teraz będzie wesoło... Najgorzej będą mieli trenerzy, bo odpadnie im już wkrótce nieśmiertelny argument o słabej formie na początku rozgrywek. No bo co mają powiedzieć na usprawiedliwienie drastycznych różnic pomiędzy naszym poziomem gry a ligami zagranicznymi. Ostatnie pucharowe sukcesy Lecha nieco zmieniły proporcje w tej materii, lecz bynajmniej nie może to zmienić zdrowego podejścia do tematu. W Polsce gra się o wiele gorzej niż w wielu krajach o podobnej wielkości czy stopniu rozwoju cywilizacyjnego. Pierwsze mecze raczej rozczarowały - nie było w nich zbyt wiele walki ani bramek. Właściwie to z boiska wiało nudą - co oczywiście było spowodowane „słabą formą na początku sezonu”... Trenerzy nie mieli łatwego życia, bo w słabych drużynach ławki rezerwowych są bardzo krótkie i w dodatku umiejętnościami ledwie starczające na aspiracje niższych klas rozgrywkowych. Nic w tym dziwnego, bowiem zmęczeni grą zawodnicy „dopiero wchodzą w sezon” i nie ma komu grać... Bramkarze łapią na polu karnym muchy, a nie piłki, i wywijają takie babole, że wstydziłby się ich nawet początkujący junior - ale to normalne na progu sezonu. Potem z pewnością będzie już tylko lepiej... Praktycznie jedyne grupy znajdujące się w naszej piłce w pełni sezonu to... prokuratorzy i działacze. W obu przypadkach rozgrzani stałą walką, przygotowani kondycyjnie do następnych rozgrywek - i w dodatku tak liczni, że wystarczy ich na kilka ławek rezerwowych. Panowie działacze grają teraz w chodzonego - a raczej tańczonego, bowiem tańcują tak jak im zagra dyrygent o nazwisku Beenhakker. Tyle że ten ostatni nieco fałszuje i w dodatku gra dla innej orkiestry... I choć jest to mało popularne w kraju nad Wisłą, to przyznam uczciwie, że traktuję go raczej jako klezmera. Właściwie nic ostatnio nie pokazał, a na dawnych sukcesach (?!) bazować się nie da. Bo też i fakt, iż jesteśmy słabi, nie może usprawiedliwiać stawiania pomnika facetowi, który wprowadził polską drużynę do grona 16 najlepszych w Europie. Co byśmy powiedzieli, gdyby taką samą miarą oceniać siatkarzy czy piłkarzy ręcznych? Zresztą już niedługo po „epokowym sukcesie” okazało się podczas finałów, ile naprawdę jest warta jedenastka stworzona przez Holendra... I choć po spotkaniu Beenhakkera z prezesem PZPN media podały, iż szkoleniowiec reprezentacji ograniczy swe profesjonalne wysiłki jedynie do polskiej piłki, to coś nie bardzo wierzę w skuteczność tych zapewnień. Mało tego, sądzę, że przez następne kilka dni będą mieć miejsce kolejne podszczypywania - żeby nie pisać: prowokacje - którymi fan Feyenoordu będzie sprawdzał cierpliwość działaczy piłkarskiej centrali. Wraca do gry ekstraklasa, to dlaczego nie miałyby się rozpocząć nasze ukochane gierki przy zielonych stolikach...? Dariusz Jan Mikus