Mediolańscy rywale i sąsiedzi

Wprawdzie szum medialny wywołany derbami Mediolanu już się wyciszył, ale mimo to podejmujemy tematykę pośrednio związaną z tym wydarzeniem. Oto bowiem w jego wyniku roztrzygnięty został problem, która z dwóch drużyn tego miasta może ubiegać się o mistrzostwo Włoch. I niewątpliwie jest nią Inter, który posiada aż 11-punktową przewagę nad swoim sąsiadem. Nie zmienia to jednak faktu, że są to kluby egzystujące w tym samym mieście i występujące na tym samym stadionie, choć jedni nazywają go San Siro, a inni Stadio Giuseppe Meazza. Oba te kluby różnią się dość znacznie od siebie, a przede wszystkim mocno ze sobą rywalizują i to od prawie stu lat, bo jeden z nich (Milan) powstał w 1899 r., a drugi w 1908 r. W ciągu długich lat owej rywalizacji, w rozgrywkach krajowych prowadził klub Rossonerri, zwłaszcza od chwili, kiedy jego właścicielem został Silvio Berlusconi. Generalnie rzecz biorąc, szczyci się on siedemnastoma tytułami mistrza Włoch i jeszcze kilka lat temu wyprzedzał pod tym względem zespół Nerazzurri dość wyraźnie. Sytuacja zaczyna się jednak zmieniać, bowiem Inter, który jeszcze trzy lata temu miał na swoim koncie tylko trzynaście tytułów mistrzowskich, wyraźnie nadrabia straty. W ostatnich latach dominuje w lidze włoskiej, zwyciężając w niej kolejno w latach 2006 (w tym roku dość szczęśliwie, bo po aferze korupcyjnej Juventus i Milan otrzymały poważne kary, a tytuł przypadł trzeciemiu Interowi), 2007 i 2008, a wszystko wskazuje na to, że w roku bieżącym zdobędzie czwarty pod rząd tytuł. Jeśli tak się stanie, to zrówna się pod względem liczby tytułów z Milanem. O ile z postawy Interu w rozgrywkach krajowych jego fani mogą być zadowoleni, o tyle z walki na forum międzynarodowym - z pewnością nie. Dwa zwycięstwa w Pucharze Europy Mistrzów Krajowych nazywanych teraz Ligą Mistrzów raczej ich nie zadawalają, tym bardziej że odniesione zostały przeszło 40 lat temu. Później długo nic się nie działo, by wreszcie w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku zdobyć trzy zwycięstwa w Pucharze UEFA, co zdarzyło się w latach 1991, 1994 i 1998. Za to Milan błyszczał na arenie międzynarodowej, m.in. 7 razy wygrał Ligę Mistrzów (uwzględniamy tu PEMK), 2 razy Puchar Europy Zdobywców Pucharów, 5 razy Superpuchar Europy, 3 razy Puchar Interkontynentalny i 1 raz Klubowy Puchar Świata. Obecnie Inter posiadający olbrzymią przewagę punktową prowadzi mecze w stylu nerazzuro, który wykształcił się w ostatnich latach, a który kontynuuje trener Jose Mourinho. Styl ten opiera się na silnej defensywie, w której występują m.in. Moicon, Chivu, Samuel, Santon, Zanetti. Co ciekawe, zestaw graczy w obronie nieustannie sie zmienia, ale zawsze skutecznie powstrzymuje ataki rywala. Inter jest jedynym klubem, który w tym sezonie zainkasował poniżej 20 goli. Z owej obrony Inter przechodzi do gwałtownego kontrataku, który wykańczają skutecznie Stanković i największy gwiazdor tej drużyny, Ibrahimovic. W każdym razie udaje mu się to na podwórku krajowym, bo w Lidze Mistrzów tak dobrze mu się nie wiedzie. Ostatni mecz na swoim boisku zaledwie zremisował z Manchesterem United, co przed rewanżem może oznaczać, że znów przedwcześnie wypadnie z tych prestiżowych rozgrywek. Sposób gry Milanu dowodzonego przez Carlo Ancelottiego nie przypomina tego, który stosuje Inter. Inna rzecz, że Milan od kilku sezonów rekrutuje graczy brazylijskich, którzy wnoszą trochę szaleństwa do drużyny. Dziś pod względem kadrowym jest to bardzo silny zespół dysponujący takimi zawodnikami jak Kaka, Pato, Ronaldinho, w środku pola Gattuso, Ambrosini i Pirlo, a ostatnio dołączył do nich, choć nie wiadomo na jak długo, Beckham. Także obrona uważana jest za solidną. A mimo to Milan potykał się w tym sezonie kilkakrotnie i nie ma już chyba szans na zdobycie tytułu mistrzowskiego. Co gorsze, w ubiegły czwartek wyeliminowany został z Pucharu UEFA. Jego potencjał zawodniczy wskazuje jednak, że wcześniej czy później nawiąże wyrównaną walkę ze swoim odwiecznym sąsiadem i rywalem. Czesław Ludwiczek